آه از وفای خوبان.

پ.ن کوچه ها را خیره میگردم ...

از این که این همه جراحی می فرمایید متشکریم

                                                      لطفا

                                                  مرهم نهید.

 اینکه دنیا به کام دلت، می چرخد عجیب است  .

----------------------------------------------------------------------

پ.ن : من خانمی میکنم . تو خدایی می کنی؟؟

خدایا ،

چقدر فنر تو کمرت گذاشتی که اصلا خم نمیشه ؟!

سلطان جنگل مژگانت بودم  و

                                             افتادم .

در دام مانده صیدی صیاد  رفته  باشد

رج  بر رجت ، هزاران گره و عقده ي نا گشوده افزوده مي شود .

در عجبم كه چرا هيچ گلي بر پهناي وجود سرخت نشكفت .

.

.

.

آيا كاشانه اي براي گستردنت خواهم يافت؟؟

------------------------------------------------------------------

پ. ن :احساس پير زني را دارم كه به مهد كودك رفته است.

اوريمين تك ميوه سي اوغلوم :

سنه باخماخ،سننن گولماخ ،سننن ياشلا نماخ  نه بيوك  وارليغ كه گوزلريمي راحت دنيايا يومدوم.

 گورخما  ،دايان منه ،

سنه گوي بولد اولسادا ،  من يانيپ گون اولارام سنه ،

سنه ير گورو  اولسادا ،   من  آخيپ  سو اولارام سنه ،

                                                                         اوغلوم منه قيش اوزون کچیر                           

                                                                          سنه  باهار  اوزون  كچسين .

*********************************************************************

پسرم تک میوه ی قلبم :

بتو نگاه کردن ،با تو خندیدن ،با تو روزگار گذراندن ، چه دارایی بزرگیست که چشمانم رابراحتی به جهان بستم.

نترس ، تکیه کن به من ،

اگر آسمانت ابری باشد ، من میسوزم و خورشیدت میشوم .

اگر زمینت خشک باشد ، من  جاری  شده و  آبت  میشو م.

                                                                                             زمستان زندگیم بسیار طولانی میگذرد

                                                                                                      بهار زندگیت طولانی باشد.

  پدران سرزمینم ، 

   از اینکه ما و فرزندان ما  زیر چتر اسلام و پشت سپر سینه های گلگونتان آسوده ایم

 از شما متشکرم .

--------------------------------------------------- 

پ.ن : از اس*تبداد رضا* خانیش آرزوست . همین .

قلب من 

وقتی که چون قالی بی محابا خود را زیر پا می گستراندی ،

کاش می دانستی

که نه به پتکی غبار از رویت خواهد رفت

ونه به آبی چرک از وجودت .